ฉันเป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่ง

อยู่บนชั้นแห่งความคิดถึง...สุดมุมของความเหงา

รูปเล่มธรรมดา..ปกสีชมพู...อ่อนหวาน..บางเบา

ประดับประดาด้วยดอกหญ้าสีขาว

ใต้ชื่อหนังสือ...รักของฉันคือบทกวี

ไม่มีสารบัญ...ไม่เอื้อนเอ่ยคำนำ

ขีดเส้นใต้เน้นย้ำ...แด่เธอผู้เปิดอ่านหนังสือเล่มนี้

โปรดเปิดประตูหัวใจ..ค่อย ๆ สัมผัสเรื่องราวที่ฉันมี

ให้ทุกอักษรไหลเคลื่อนเป็นหนึ่งเดียวกับวินาที..ต่อจากนี้ไป

ตัวอักษรที่ทิ้งช่วงความห่าง

บอกร่องรอยความอ้างว้าง เคว้งคว้าง หวั่นไหว

เนื้อหาที่เกาะกุมความเศร้า เก็บงำความอ่อนแอในหัวใจ

บทเพลงสายลมอ่อนไหว ยังพลิ้วตัวบนหน้ากระดาษความผูกพัน

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ บทเพลงรัก

แหวนใบไม้ถัก ทุ่งหญ้าเขียว ขอบฟ้ากว้าง เส้นทางฝัน

ก้อนหินแกร่ง ดอกไม้หอม ต้นไม้ใหญ่ได้ดวงตะวัน

ดวงดาวแห่งคืนวันคือทุกห้วงเวลาชีวิตฉันที่หมุนไป

ขอบคุณที่เธออ่านหนังสือเล่มนี้จนจบ

และต้องขอโทษหากเธอไม่พบสิ่งที่ค้นหา ที่หวังไว้

ฉันเป็นหนังสือหนึ่งในโลกที่อาจจะไม่มีใครเคยเข้าใจ

แต่เธอรู้ไหม...จากหน้าแรกจนหน้าสุดท้าย

ฉันซุกซ่อนความรักไว้ในทุกถ้อยคำ